Wiroonsak’s Weblog

Welcome to all sorts of happyness!

ซึนามิ

    คงจำเหตุการณ์เกี่ยวกับซึนามิ ที่มาถล่มภาคใต้บ้านเรา เมื่อสักไม่กี่ปีมานี้ได้นะครับ มีผู้คนล้มตายเป็นเรือนแสนทั่วโลก ผมนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา เพราะว่าในขณะนี้ สภาวะทางเศรษฐกิจที่เราๆกำลังเผชิญอยู่ มันให้ความรู้สึกราวกับว่า เรากำลังเผชิญกับเจ้าซึนามิอย่างไรก็อย่างนั้น ไม่ใช่แค่ในแง่ว่ามันเป็นเรื่องร้ายเหมือนกันเท่านั้น แต่ลักษณะเฉพาะตัวบางอย่าง ก็มีความเหมือนกันอย่างบังเอิญ ยกตัวอย่างนะครับ

    1.เป็นเรื่องที่มีการคาดเดาได้ว่าจะเกิด แต่ไม่สามารถฟันธงล่วงหน้านานๆได้ ว่าจะเกิดที่ไหน เมื่อไร

    2.เกิดขึ้นที่หนึ่งก่อน แต่ก่อให้เกิดผลกระทบกว้างขวางและรุนแรงไปทั่ว

    อาจจะมีประเด็นอื่นๆที่คล้ายกันอีก แต่พอจะนึกออกได้แค่นี้  ซึ่งก็น่าจะเพียงพอแล้ว สำหรับความน่ากลัวของทั้งสองเหตุการณ์นี้ ผมคิดเล่นๆนะครับ ว่าถ้าให้เรามาโหวตกันว่า เหตุการณ์ไหนน่ากลัวกว่ากัน คนส่วนใหญ่จะเลือกอะไร สำหรับผม ตอบโดยไม่ต้องคิดเลยว่า เจ้าซึนามิที่เป็นภัยธรรมชาติชนะขาดแน่นอน เหตุผลง่ายๆคือ ความสูญเสียที่เกิดขึ้น เป็นความสูญเสียของชีวิตจริงๆ ไม่ใช่เรื่องสมมติอย่างเจ้าซึนามิทางเศรษฐกิจ 

      ที่ว่าอย่างหลังเป็นแค่เพียงความสูญเสียสมมติ หลายท่านอาจจะเถียงว่า ก็เห็นอยู่ว่ามูลค่าหุ้นหายไปเห็นๆ บางคนก็ตกงานกันจริงๆ ยังจะว่าสมมติได้ไง  ผมก็จะบอกว่าก็ไอ้ที่ว่าสูญเสียกันนั้น เราเป็นผู้สร้างหรือสมมติมันขึ้นมาทั้งนั้น สมมติว่ามีเงินเท่านั้น สมมติว่ามีตำแหน่งอย่างนี้ คล้ายคำกล่าวที่ว่า “เงินทองของมายา ข้าวปลาสิของจริง” ตราบใดที่ความสูญเสียที่เกิดขึ้น มันไม่ถึงกับทำให้เราง่อยเปลี้ยเสียขา จนกระทั่งหมดทางทำมาหากินแล้วละก็ ตราบนั้นมันก็เป็นเรื่องสมมติทั้งนั้น

    แต่ที่น่ากลัวก็คือ เราดันไปอิน หรือไปยึดติดกับเรื่องสมมติเหล่านี้ กันอย่างเหนียวแน่นจนแกะไม่ออกนะสิครับ พอไอ้เรื่องสมมตินี่มันสูญสลายไปตามกฎธรรมชาติ เราก็รู้สึกราวกับว่าตัวตนของเรา พาลจะย่อยยับไปกับเรื่องสมมติเหล่านั้นด้วย

    ถ้าจะว่ากันทางธรรมจริงๆแล้ว แม้กระทั่งชีวิต ก็ไม่ใช่ของเรา ไม่ใช่ตัวตนที่จะไปยึดมั่นถือมั่นเอาว่าเป็นของเราได้ เพราะว่ามันไม่เที่ยง ไม่แน่นอน เหมือนปุยเมฆที่ดุคล้ายกับว่าจะเป็นรูปร่างบางอย่าง แต่พอเข้าไปสัมผัสใกล้ๆตอนที่เรานั่งเครื่องบินผ่าน กลับไม่เจออะไรเลย แต่ความหยาบของร่างกายของเราที่มีมากกว่าก้อนเมฆ กลับทำให้เราหลงคิดไปว่านี่แหละร่างกายของเราจริงๆ และก็เป็นที่มาของเรื่องราวต่างๆ ตามแต่ว่าใครจะนึกคิดปรุงแต่งขึ้นมา

    หวังว่าเหตุการณ์ร้ายๆทั้งสองเหตุการณ์นี้ จะช่วยเพิ่มพูนสติให้เราๆท่านๆ ได้รู้ได้เห็นอะไรตามความเป็นจริงขึ้นมาบ้าง คลายความยึดถือกับสิ่งที่เราปรุงขึ้นมา ด้วยอำนาจความโลภ โกรธและหลง อันเนื่องมาจากความไม่รู้จักแยกแยะ ระหว่างเรื่องสมมติกับความจริง อย่างเช่นที่เป็นอยู่กันทุกวันนี้

   เสียอะไรก็เสียไปนะครับ อย่าเสียกำลังใจก็แล้วกัน

Posted by email from gof’s posterous

November 22, 2008 - Posted by | Uncategorized

No comments yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: