Wiroonsak’s Weblog

Welcome to all sorts of happyness!

from waste to wealth,เศษวัสดุกับโอกาส

 

   เวลามีงานเร่งๆนี่มันก็ยุ่งเหมือนกันนะครับ ลูกค้าที่เคยเล่าว่าเมื่อปีก่อนตอนสถานการณ์เศรษฐกิจโลกอึมครึม ได้สั่งให้ผมหยุดงานชั่วคราว แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเร่งงานเต็มสปีด สั่งเรือเข้ามารอรับของบีบหัวใจให้ทีมงานผมแทบไม่ได้หลับนอน ก็พี่ท่านเล่นขู่ว่าเหมาเรือมาแล้วถ้าต้องจอดรอจะต้องเสียค่ารอวันละร่วมๆแปดแสนบาท อืม ก็ไม่ค่อยเท่าไรนะครับงานนี้ ไม่ได้หมายถึงว่าจะยอมให้เขามาปรับนะ แค่ยังพอลุ้นว่าน่าจะเสร็จทันแน่ๆ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดขึ้นมา ฟ้าฝนก็เป็นปัจจัยหนึ่งเหมือนกัน แต่อันนั้นเราคงจะไปสั่งอะไรเขาไม่ได้นะครับ ครั้นจะไปหาสาวบริสุทธิ์มาปักตะไคร้ ช่วงนี้ก็รู้สึกว่าจะหายากสักหน่อย (ตะไคร้หรือสาวก็ลองเอาไปคิดดูกันเองนะ)
 
    มีงานก็ยังดีกว่าไม่มีละน่า ปลอบใจตัวเองสักหน่อย หลังจากวิ่งวุ่นไปมา อันที่จริงทีมงานที่โรงงานผมเขาก็เต็มร้อยกันทุกคน ไม่ต้องพูดอะไรกันมาก แค่สื่อสารให้เข้าใจถึงความสำคัญของกำหนดการ ก็ดูเหมือนว่าทุกๆคนก็เต็มที่กันดี  ก็ต้องขอบคุณคุณลูกค้าที่ส่งตัวแทนมานั่งเฝ้าคอยกดดันเอ๊ยอัพเดตสถานการณ์กันแบบ Real Time เลยทีเดียว  แต่ก็เป็นคนรุ่นใหม่ที่น่ารักดีครับ ไม่ได้มาเอะอะโวยวายเหมือนที่เคยเจอมา อย่างที่บอกไว้ว่าเดี๋ยวนี้คนรุ่นใหม่ค่อนข้างจะเน้นสมดุลระหว่างชีวิตกับงาน คืองานก็เป็นงานแต่ก็รู้จักความพอดี เรียกว่ากดดันกันแต่พองามไม่ได้จะเอากันให้ตายกันไปข้างเหมือนสมัยก่อน
 
  อาทิตย์หน้านี้ก็มีงาน TIFF 2009 เป็นงานเกี่ยวกับเฟอร์นิเจอร์ เอ แล้วไอ้โรงงานทำโครงสร้างเหล็กส่งไปเหมืองอย่างของผมนี่ไปเกี่ยวอะไรกับเขาด้วย  เรื่องก็มีอยู่ว่า ช่วงหลายเดือนก่อนผมไปอ่านเจอเรื่องราวเกี่ยวกับ ดร.สิงห์ อินทรชูโต ที่ทำเกี่ยวกับเรื่องการนำเศษวัสดุเหลือใช้มาออกแบบดีไซน์เป็นเฟอร์นิเจอร์หรือทำให้เศษวัสดุเหล่านั้นมีคุณค่าขึ้นมา โดยไม่ต้องไปทิ้งให้สูญเปล่า โดยหัวใจหลักคือความเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม ที่ไม่ต้องไปเบียดเบียนโลกเพื่อที่จะผลิตวัสดุสิ่งของต่างๆขึ้นมาแล้วก็เหลือทิ้งไปอย่างไร้ค่าในที่สุด  ก็เกิดความรู้สึกสนใจ และใช้ความพยายามอยู่ช่วงหนึ่งที่จะติดต่ออาจารย์ จนประสบความสำเร็จและได้เรียนอาจารย์ว่าที่โรงงานผมนี่เศษเหล็กเยอะแยะ เอาไปขายก็ไม่ค่อยจะเกิดประโยชน์เท่าไรนัก ตอนแรกก็ไม่แน่ใจหรอกครับว่าอาจารย์จะมีเวลามาสนใจหรือไม่ แต่ผิดคาด อาจารย์นำโรงงานผมเข้าไปเป็นหนึ่งในสามบริษัทฯต้นแบบ โดยความสนับสนุนจาก สวทช ในโครงการ”เปลี่ยนขยะให้เป็นทอง” หรือในชื่อภาษาอังกฤษ ที่ผู้เข้าร่วมโครงการท่านหนึ่งเสนอว่า” From Waste to Wealth” นั่นเอง
 
   รู้สึกดีครับที่ได้ร่วมงานกับอาจารย์สิงห์ ไอ้ผมมันประเภทความคิดสร้างสรรค์ขาดแคลน ได้มาเจอกูรูด้านการออกแบบเศษวัสดุก็ได้ประสบการณ์ที่แตกต่างไปจากงานที่ทำอยู่ค่อนข้างมาก อย่างน้อยการได้รู้จักคนเก่งๆก็ทำให้เราหูตาสว่างขึ้นเยอะ
 
  อีกอย่างอาจารย์สิงห์ก็เป็นคนหนุ่มรุ่นใหม่ที่น่ารักมาก ดีใจกับ ม.เกษตรฯ ที่ได้บุคลากรชั้นยอดมาร่วมพัฒนาเด็กไทย เคยอ่านประวัติอาจารย์คร่าวๆว่าตอนเด็กๆเจอระบบการศึกษาของไทยโบราณเข้าไป ถึงกับท้อแท้กับความที่ถ้าวัดจากมาตรฐานการศึกษาไทยก็เรียกได้ว่าเรียนไม่เก่งเอาเลย แต่โชคดีที่อาจารย์ได้มีโอกาสไปศึกษาต่อที่อเมริกา เลยทำให้ได้ค้นพบตัวเองที่นั่น จนกลายมาเป็น ดร.สิงห์ อย่างทุกวันนี้ในที่สุด
 
   โอกาสเป็นเรื่องสำคัญมากครับ ถ้าขาดซึ่งโอกาส เราก็อาจจะเป็นได้แค่เศษวัสดุ
แต่ถ้าเมื่อไรที่เราไม่ยอมแพ้กับโชคชะตา แสวงหาโอกาสต่างๆเพื่อพัฒนาตนเองในทุกรูปแบบแล้วละก็ เมื่อนั้นเศษวัสดุไร้ค่าธรรมดาๆ ก็สามารถที่จะกลายเป็นประติมากรรมชั้นยอดของโลกก็ได้ ใครจะไปรู้
 
 

See the full gallery on posterous

March 11, 2009 - Posted by | Uncategorized

No comments yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: