Wiroonsak’s Weblog

Welcome to all sorts of happyness!

เสียงที่หายไป

   สองสามวันก่อนแถวบ้านผมเงียบมาก มากเป็นพิเศษจริงๆ เพราะคาราโอเกะประเภทที่ร้องที่ร้านแต่ฟังได้ถึงที่บ้าน หยุดดำเนินงานกระทันหันชั่วคราวจากพิษไข้สีแดง
 
   ก่อนหน้านั้นผมและภรรยามักจะแอบบ่น ว่าทำไมต้องมาร้องเผื่อแผ่กันด้วยนะ คนจะหลับจะนอนก็ต้องมาทนฟังเสียงร้องโหยหวน ดังแว่วมาแม้จะไม่ได้ดังมากก็ตามที
 
 แต่พอเหตุการณ์บ้านเมืองเข้าใกล้กลียุค ทุกอย่างก็ดูจะหยุดนิ่งแบบฉับพลัน ทั้งๆที่ปกติแล้วยิ่งเป็นช่วงเทศกาลสงกรานต์อย่างนี้ เสียงที่ปกติว่าได้ยินแว่วๆนั้น ก็จะมีแนวร่วมข้างหลังบ้าน ทำการทดสอบกำลังวัตต์เครื่องเสียง ชนิดที่ว่าถ้าไม่อดทนกันจริงๆ ก็คงต้องแจ้ง 191 แน่ๆ
 
 มาวันนี้ทุกอย่างเริ่มคลี่คลาย เสียงตามสายลมที่เคยเงียบไป ก็กลับมาแว่วให้ได้ยินกันอีกครั้ง แต่แปลกนะครับที่คราวนี้ ผมกลับรู้สึกไม่ค่อยรำคาญเหมือนเมื่อก่อน อันนี้เป็นความรู้สึกส่วนตัว แนวร่วมคนข้างเคียงจะรู้สึกอย่างไรก็ไม่รู้นะ เอาเป็นว่าผมแค่รู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก ที่เสียงคาราโอเกะไม่ได้รับเชิญจากร้านแถวบ้าน ได้ย้อนกลับมาให้ได้ยินกันอีกครั้งหนึ่ง
 
  บางทีเสียงร้องเพลงด้วยความสนุกสนานที่เราเคยรำคาญ เมื่อมันถูกแทนที่ด้วยเสียงของความหวาดหวั่นระแวง ที่แฝงมาในรูปของความเงียบที่ไม่ได้รับเชิญ ก็ทำให้เราตระหนักได้ว่า “เสียง” ไม่น่าจะเป็นสิ่งที่เราควรใส่ใจมันเท่าไรนัก หากแต่เป็น “เหตุแห่งเสียง” นั้นต่างหาก ที่เป็นเรื่องที่เราควรจะให้ความสำคัญ

April 19, 2009 - Posted by | Uncategorized

1 Comment »

  1. เห็นด้วยนะคะ🙂

    Comment by แป้งเองค้า | April 19, 2009 | Reply


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: