Wiroonsak’s Weblog

Welcome to all sorts of happyness!

บอดก็เพียงสายตาเท่านั้น…

   อ่านชื่อเรื่องก็คงเดาได้ไม่ยากว่าผมไปหากิน เอ๊ย ไม่ใช่สิ ไปอาสาสอนน้องๆตาบอดมาอีกแล้ว อันที่จริงที่ว่างเว้นไป ส่วนหนึ่งก็เพราะผมติดเรียนและก็บังเอิญว่าน้องเขาก็อยู่ในช่วงปิดเทอมเหมือนกัน
 
   จริงๆนัดจะไปสอนน้องอ้นเกี่ยวกับเรื่องศิลปะ ซึ่งผมก็ออกอาการงงๆว่า เด็กตาบอดเนี่ยนะจะมาระบายสีอะไรเป็นการบ้านเพื่อส่งคุณครูด้วยรึ คือสงสัยว่าแล้วจะมองเห็นกันยังไงหรือนี่ แต่ก็คิดว่าลองดูซะหน่อยก็คงไม่เสียหาย
 
  นัดกันไว้ 11 โมง ผมไปถึงก่อนแล้วก็รอแล้วรอเล่าเฝ้าแต่รอ ปรากฎว่าน้องเขาหลงทางเพราะมีคนใจดีพาไปส่งขึ้นรถเมล์ผิดจุด เลยมาถึงช้าไปร่วมๆสามชั่วโมง
 
   แต่ระหว่างรอก็มีน้องเดี่ยว ซึ่งกำลังเรียนอยู่ชั้น ม4 โรงเรียนวัดมงกุฎมาคั่นเวลาให้ผมสอนวิชา “หน้าที่พลเมือง” ก็สนุกดีครับเกี่ยวกับกฏหมายประเภทต่างๆ ก็ได้ความรู้ใหม่ๆกันทั้งผู้เรียนและผู้สอน
 
   แต่ที่ประทับใจจนอยากมาเล่าสู่กันฟังก็คือ การบ้านท้ายบทเรียนซึ่งจะให้เขียนเกี่ยวกับประเด็นด้านสิทธิและเสรีภาพที่ผู้เรียนสนใจ ผมก็คิดว่าน้องเดี่ยวคงจะมีเรื่องคับข้องใจในฐานะที่เป็นผู้พิการทางสายตาในสังคมไทย และคงมีประเด็นน่าสนใจที่คงอยากเรียกร้องจากสังคมนี้บ้างไม่มากก็น้อย
 
 
  “ไม่มีปัญหาอะไรเลยครับพี่!”
 
   น้องเดี่ยวยืนยันหนักแน่น  ผมก็เลยพยายามไล่ถามไปเรื่อยๆเช่น “อ้าว ไม่รู้สึกว่าลำบากเหรอ เวลาเดินทางไปไหนมาไหน เพราะบ้านเรายังไม่ค่อยเข้มงวดเรื่องกฎหมายให้อำนวยความสะดวกต่อคนตาบอดนะ”  
 
 
  “ก็สบายดีนี่ครับพี่ ไปไหนก็มีคนจูงพาไป ขึ้นรถเมล์ก็ได้นั่งตลอดเลย ไม่มี ไม่มีปัญหาเลย
 
  ต้องนึกถึงภาพน้องเขาพยายามใช้ความคิดขนาดหนักว่า ชีวิตตัวเองมีเรื่องอะไรให้รู้สึกน้อยเนื่อต่ำใจบ้างหนอ
 
  “แล้วอย่างเวลาบางทีที่เราได้ยินว่ามีสถานที่นั้นสถานที่นี้ ที่เราอยากไปแต่ไปไม่ได้เพราะติดที่เราตาบอดหละ” ผมพยายามใช้ความคิดสร้างสรรค์ต่อไปในการที่จะทำให้น้องเขารู้สึกว่า”มีปัญหา”ให้ได้
 
  เงียบไปสักพัก ผมก็กระหยิ่มในใจว่า ไงล่ะ เห็นมะ เจอปัญหาเข้าจนได้
 
  ” มันก็ ก็ ก็ไม่มีนะครับ สยามผมก็ไปมาแล้ว ห้างอะไร โรงแรมภัตตาคารผมก็ไปมาหมด บางที่ที่เขาว่าไปแล้วจะยุ่งยากผมก็ไปมาแล้ว อย่างดรีมเวิร์ลด์ ผมก็ไปมาแล้ว”
 
  อืม น้องเขาคอนเฟิร์มหนักแน่นเต็มที่ ใส่มาชุดใหญ่เรียกว่าจะปิดทางไม่ให้ผมรุกต่อไปได้ ก็จริงอย่างน้องเขาว่านะ ไอ้ดรีมเวิร์ลด์นี่นะ พี่เองเกิดมายังไม่เคยไปเลยน้องเอ๊ย
 
 
   “แต่ก็ ชีวิตผมก็มีปัญหาอยู่เรื่องนึงนะพี่” แหม ในที่สุดก็ยอมระบายความในใจออกมาซะที
 
 
   “เรื่องอะไรหละ อยากจะเรียกร้องเรื่องอะไรบอกพี่มาเลย จะได้เขียนเป็นการบ้าน” ผมเร่งเร้า
 
 
 
  “เรื่องแฟนครับพี่ ยังมีปัญหาเรื่องหาแฟนอยู่”
 
 
   นี่ถ้าไม่เกรงใจว่าตาบอดนะน้อง คงได้มีรายการรังแกคนพิการเกิดขึ้นแน่ๆ
 
  “ปั๊ดโธ่ เรื่องนั้นนะตัวใครตัวมันครับน้อง เพื่อนๆพี่อายุปูนนี้ก็ยังมีปัญหาเรื่องนั้นอยู่เลย ไม่นับๆๆ”
 
 
  สรุปว่าผมต้องก้มหน้าก้มตาแต่งการบ้านให้น้องเขาไปในทำนองว่า ขนาดคนตาบอดยังไม่มีปัญหาอะไรเลย ทำไมคนตาดีจะต้องเดือดร้อนอยากเรียกร้องอะไรกันนักหนา ถึงขนาดต้องออกมาทำให้บ้านเมืองวุ่นวายกันขนาดนี้ อยากให้มาลองมองเหมือนเขาดูบ้าง สังคมจะได้เลิกวุ่นวายกันซะที
 
 
   งานนี้จะได้คะแนนเท่าไรก็ตัวใครตัวมันนะครับน้องเดี่ยว
 
 
   เท่านั้นยังไม่พอนะครับ น้องเขายังให้ความกระจ่างแก่ผมอีกว่า
 
” ผมว่าบางทีคนเรานะรู้มากไปนะครับพี่ เช่นรู้กฎหมายก็เลยอยากเรียกร้องโน่นนี่นั่นกันใหญ่ บางทีผมว่าเรารู้เฉพาะบางเรื่อง ชีวิตมันก็ไม่เห็นจะเดือดร้อนอะไรขนาดนั้นเลยนะครับ อย่างผมนี่ ไม่มีปัญหาเลยจริงๆ”
 
   เชื่อไหมครับว่ามีอยู่เสี้ยววินาทีหนึ่ง ที่ผมรู้สึกแวบขึ้นมาว่า
 
 
   ผมเองนี่หว่า ที่ตาบอด เฮ้อ!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
   

June 1, 2009 - Posted by | Uncategorized

No comments yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: