Wiroonsak’s Weblog

Welcome to all sorts of happyness!

MBA chill chill

      ก่อนสอบวิชา Finance เพียงไม่กี่วัน นักศึกษาหนุ่มถือโอกาสคลายเครียดด้วยการไปเฮฮากับเพื่อนที่ไม่ได้เรียนด้วยกัน

     นักศึกษา: เฮ้ย มึงรู้ไม๊ ว่ากูเนี่ยกำลังจะสอบอีกไม่กี่วันนี้แล้วนะ

     เพื่อน : เออ แล้วมึงยังมาชวนกูเฮฮาอยู่เนี่ยอะนะ

     นักศึกษา : อ้าว คนเรามันก็ต้องคลายเครียดกันบ้างสิวะ โธ่ ทั้งเรียนทั้งทำงาน ปวดหัวตายห่

     เพื่อน: เออ ก็มึงอยากหาเหาใส่หัวเองไมวะ

    นักศีกษา: หาหงหาเหาอะไรกัน เค้าเรียกว่าความรู้เฟ้ยยย เนี่ยอย่างไอ้วิชาไฟแนนซ์เนี่ยนะ กูก็ว่ากูก็พอรู้เรื่องมาบ้าง แต่พูดก็พูดเหอะนะ ถ้ากูไม่มาเรียน กูก็คงดักดานไม่เข้าใจแม้แต่เบสิคพื้นฐานของไอ้เรื่องการเงินนี้เลยนะ

     เพื่อน: เหรอวะ ไหนมึงลองแถลงมาซิ ว่าอะไรที่มึงคิดว่ามึงรู้แต่ที่แท้มึงก็กบในกะลาน้อยๆนี่เอง

     นักศึกษา: เออ มึงถามดีๆก็ได้นะ ไม่ต้องมีสร้อย คืองี้ พื้นฐานของไอ้วิชาการเงินนี่มึก็คงปฏิเสธไม่ได้ใช่มะว่า มันเกี่ยวกะเรื่องเงินๆทองๆ แล้วทีนี้อะไรที่เป็นเงินเป็นทองเนี่ย มันก็ต้องประเมินมูลค่ามันได้ จริงมะ

     เพื่อน: ก็เออสิวะ ถามโง่ๆ ไม่รู้ค่าของมันแล้วมึงจะทำไรต่อได้วะ ซื้อก็ไม่ได้ขายก็ไม่ได้ ระบบทุนนิยมก็ถึงกาลอวสานแน่นอน

    นักศึกษา : เออ ทำนองนั้น กูก็รู้ว่ามึงรู้ แต่ที่กูไม่เคยรู้และก็เชื่อว่ามึงก็คงไม่เคยสังเกตก็คือ ไอ้การที่เราจะไปตีมูลค่าหรือราคาของอะไรก็ตาม ในทางการเงินนี่น่ะ มันไม่เอาอดีตหรือปัจจุบันมาเกี่ยวข้องด้วยเลยนะ คือแบบว่า เป็นศูนย์โดยสิ้นเชิงเลย

    เพื่อน : หมายความว่าแม้ว่าอดีตหรือปัจจุบันมึงจะทำดีมาแทบตาย ก็ไม่นับเลยนี่นะ เฮ่ย ไม่น่าจะเป็นอย่างนั้นนี่หว่า

    นักศึกษา : เออ ไม่ใช่ก็ใกล้เคียงแหละว่ะ   คืองี้ไอ้พวกสูตรที่เขาสอนให้กูใช้ประเมินค่า เอาง่ายๆก็แบบ ประเมินค่าราคาหุ้นก็แล้วกันนะ สมมติว่ากูมีบริษัท แล้วจะเอาไปขายให้ชาวบ้านเนี่ย เขาประเมินค่าโดยใช้ผลตอบแทนที่คาดว่าจะได้จากบริษัทนี้ล้วนๆเลย
      ไอ้อดีตที่ทำมา หรือปัจจุบันที่สมมติว่ากูเพิ่งทำกำไรถล่มทลาย จ่ายเงินปันผลไปแบบสูงสุดในโลกไปเมื่อสักสองสามนาทีที่ผ่านมานี้ มันก็ไม่เอานับมารวมในไอ้สูตรการประเมินมูลค่าหุ้นเลยแม้แต่น้อย

    เพื่อน : อืมมม เออวะ กูก็เพิ่งรู้นะว่าแนวคิดมันเป็นแบบนี้

     นักศึกษา: ตอนแรกกูก็นั่งงงว่า อะไรกัน ทำไมมันเป็นแบบนี้ ก็มาลองนั่งสมมติอะไรเล่นๆ เลยถึงบางอ้อ คือ สมมติว่ามึงรู้ล่วงหน้าว่าไอ้บริษัทนี้อีกไม่กี่วันมันจะเจ๊งอะนะ มึงก็คงจะไม่เสียเงินซักกะแดงไปซื้อหุ้นมันหรอกจริงมะ แม้ว่ามันจะมีอดีตที่สวยหรูแค่ไหนก็ตาม

     เพื่อน : เออ จริงว่ะ

    นักศึกษา: กูเลยมาลองมองไปรอบๆตัวเรา ว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เราสามารถใช้เงินซื้อหาได้เนี่ย มันก็เข้าสูตรนี้กันทั้งนั้นเลย คือว่า มึงเสียเงินซื้อของแทบทุกอย่างก็เพราะมึงหวังผลที่จะได้จากมันในอนาคต ไม่เกี่ยวกับว่ามันจะมีคุณภาพดีแค่ไหน แต่ถ้ามึงรู้ว่ามึงจะไม่มีอนาคตไว้ใช้มันแล้วละก็ มึงก็คงไม่ไปเสียเงินซื้อมันให้โง่หรอกจริงมะ
      อย่างข้าวจานนี้ มึงซื้อก็เพราะว่ามึงคิดว่ามึงจะได้ใช้ประโยชน์จากมันคือได้ความอร่อยและแก้หิวให้มึงในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้ มึงก็เลยเสียเงินซื้อมัน ถ้ามึงรู้ว่าซื้อไปก็ไม่ได้แดร็ก มึงก็คงไม่ซื้อมันมานั่งมองตาปริบๆเฉยๆหรอกจริงมะ

     ……โปรดติดตามตอนต่อไป…..

December 22, 2009 - Posted by | Uncategorized

No comments yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: